Expansie. Boek 7. De opkomst van Persepolis
Haast je! Nog slechts 2 op voorraad!
«Dit gevoel van doelgerichtheid is precies wat Mars verloor toen de poorten opengingen. Dit is op geen enkele manier een invasie. Dit is de terugkeer van de ware marsiaanse geest. Eindelijk heeft hij zijn rechtmatige plaats ingenomen, en ik ben gelukkig — verdomme, ik ben opgetogen — dat ik het heb mogen meemaken.»
Het is drie decennia geleden sinds de hegemonie van de binnenste planeten, de Aarde en Mars, viel. Genoeg tijd voor de mensheid, verspreid over duizenden werelden in haar expansie buiten het zonnestelsel, om alles onherkenbaar te veranderen. Balancerend op de grens tussen wonder en ramp, handelen de kolonies ijverig, doen de meest bizarre ontdekkingen, experimenteren met vormen van maatschappelijke organisatie… en in het centrum van het web van deze vreemde nieuwe wereld staat de almachtige Transportunie, geleid door de Girders, kinderen van de leegte, die geen ander vaderland kennen dan de oneindige sterrenruimte.
Maar het verleden sterft niet. Het groeit — met klimmende scheuten uit zaden gezaaid in de door protomoleculen gevoede chemische grond. Het oude Mars droomde van terraforming, gaf het stokje door door eeuwen en generaties, totdat het onherkenbaar veranderde en uit de opengebroken poort een kolos ontsnapte, gesmeed door het oorlogsapparaat — bewapend met een doctrine die geen zwakte tolereert en het geloof in een stralende toekomst van een verenigde mensheid.
En verder… Verkoopt iemand zijn ziel voor de illusie van veiligheid — en verliest zijn lichaam. Zinkt iemand weg in de moeras van onverschilligheid. Verdwijnt iemand in de maalstroom van staatsvorming, waar “ik” een misdaad is en een onoplettende ademhaling verdacht. Wordt iemand de gezel van de beul om geen slachtoffer te worden. En weeft iemand verzet uit draden van wanhoop, deelt zijn eigen vuur om te herinneren dat er altijd een keuze is; om het smeden van vrije mensen tot radertjes in het systeem te vertragen… Maar is één vonk genoeg om de hele strop te doen ontvlammen? En wat zal uit die vlam geboren worden: vrijheid — of perfectere, onzichtbare ketenen?
«Aan mijn vrienden, familie en alle schepen op zee. Dit is Alex Kamal van de ‘Rocinante’. Laten we onze race beginnen. Start over tien… negen…»
Anderen zijn er ook dol op!
